خجالت در کودکان | علت، راهکار و روش های درمان

خجالتی بودن در کودکان همیشه به معنی وجود یک مشکل جدی نیست. بعضی کودکان در جمع های ناآشنا دیرتر ارتباط می گیرند، کمتر حرف می زنند یا ترجیح می دهند ابتدا از کنار دیگران را تماشا کنند. این رفتار در بعضی سنین و موقعیت ها طبیعی است، اما وقتی خجالت باعث می شود کودک از بازی، مدرسه، مهد کودک یا ارتباط با همسالان دور بماند، بهتر است علت آن را جدی تر بررسی کنیم.

در این مقاله درباره علت خجالتی بودن کودکان، نشانه های کودک خجالتی و ترسو و راه هایی صحبت می کنیم که والدین و مربیان می توانند بدون فشار آوردن به کودک، به او کمک کنند ارتباط بهتری با دیگران داشته باشد. همچنین توضیح می دهیم با خجالت کودک سه ساله، کودک خجالتی در مدرسه و کودکان خجالتی در پیش دبستانی چگونه برخورد کنیم و چه زمانی بهتر است از روانشناس یا پزشک کمک بگیریم.

خجالت در کودکان چیست و چه زمانی طبیعی است؟

خجالت در کودکان معمولا خودش را در موقعیت هایی نشان می دهد که کودک با افراد جدید، جمع های ناآشنا یا محیطی که قبلا تجربه نکرده روبرو می شود. ممکن است کودک در مهمانی پشت پدر یا مادرش بایستد، با دیگران صحبت نکند یا مدتی فقط به بازی بچه ها نگاه کند و وارد جمع نشود. این رفتار به تنهایی نشانه وجود یک مشکل نیست. بعضی کودکان ذاتا آرام تر هستند و برای اینکه در یک محیط جدید احساس راحتی کنند، به زمان بیشتری نیاز دارند.

به نقل از سایت HealthyChildren.org، وابسته به آکادمی اطفال آمریکا:

بعضی کودکان در موقعیت های جدید دیرتر با دیگران ارتباط می گیرند و بهتر است برای عادت کردن به محیط، فرصت کافی داشته باشند. در این شرایط، والدین می توانند به جای مجبور کردن کودک به صحبت کردن یا حضور فوری در جمع، از قدم های کوچک شروع کنند. مثلا ابتدا سلام کردن به یک نفر، چند دقیقه بازی با یک کودک دیگر یا تمرین موقعیت های اجتماعی در خانه.

اگر خجالت کودک شدید باشد و در زندگی روزمره، مدرسه یا ارتباط او با دیگران اختلال ایجاد کند، بهتر است موضوع با پزشک یا متخصص کودک بررسی شود.

البته بین یک کودک خجالتی و کودکی که در برقراری ارتباط مشکل جدی دارد، تفاوت وجود دارد. برای مثال ممکن است کودک در خانه بسیار راحت صحبت کند و فقط در برابر افراد ناآشنا ساکت شود. در چنین شرایطی معمولا با بیشتر شدن احساس امنیت، رفتار کودک هم تغییر می کند. چیزی که اهمیت دارد شدت و تداوم این رفتار و تاثیری است که روی زندگی کودک می گذارد.

نشانه های کودک خجالتی

کودک خجالتی ممکن است در موقعیت های مختلف رفتارهای متفاوتی داشته باشد. بعضی کودکان فقط در برخورد با افراد ناآشنا خجالت می کشند و بعضی دیگر در مدرسه، مهد کودک یا جمع همسالان هم کمتر وارد تعامل می شوند. از نشانه های رایج می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• کم حرف شدن یا سکوت در جمع
• پنهان شدن پشت پدر، مادر یا مربی
• پایین انداختن سر یا پرهیز از تماس چشمی
• نپیوستن سریع به بازی گروهی
• نزدیک ماندن به والد در محیط ناآشنا
• صحبت نکردن با افراد جدید، با وجود اینکه در محیط آشنا به خوبی صحبت می کند

مثلا ممکن است کودک در خانه با انرژی درباره اتفاقات روز صحبت کند، اما وقتی مهمانی می آید پشت مادرش بایستد و جواب سوال های او را ندهد. بهتر است در چنین شرایطی به کودک برچسب «خجالتی» نزنیم یا او را مجبور به جواب دادن نکنیم. چند دقیقه فرصت دادن، رفتار مناسب والد و شروع ارتباط از یک موقعیت ساده معمولا کمک بیشتری می کند.

برای شناخت بهتر بعضی از رفتارهای غیرکلامی کودک، توجه به زبان بدن هم می تواند برای والدین مفید باشد.

علت خجالتی بودن کودکان چیست؟

خجالتی بودن کودک معمولا یک علت مشخص ندارد. بعضی کودکان از همان سال های اول زندگی آرام تر هستند و برای نزدیک شدن به افراد جدید زمان بیشتری می خواهند. در بعضی موارد هم یک تجربه ناخوشایند، ترس از اشتباه یا حتی نوع برخورد اطرافیان باعث می شود کودک در جمع کمتر حرف بزند و بیشتر خودش را کنار بکشد.

مهم است که والدین فقط به رفتار ظاهری کودک توجه نکنند. برای مثال، کودکی که در مهمانی ساکت است اما در خانه با خیال راحت حرف می زند، شرایط متفاوتی با کودکی دارد که تقریبا در همه محیط ها از ارتباط گرفتن اجتناب می کند. پیدا کردن علت خجالت کمک می کند به جای فشار آوردن به کودک، راه مناسب تری برای حمایت از او پیدا کنیم.

۱. ویژگی های شخصیتی و دیر گرم گرفتن کودک

بعضی کودکان ذاتا محتاط تر هستند و قبل از اینکه وارد یک جمع شوند، ترجیح می دهند ابتدا محیط و آدم ها را زیر نظر بگیرند. این کودکان ممکن است در برخورد اول کم حرف باشند، اما وقتی احساس امنیت کنند، راحت تر وارد بازی و گفتگو شوند.

در چنین شرایطی لازم نیست کودک را مجبور کنیم سریع با دیگران ارتباط بگیرد. بهتر است به او فرصت بدهیم تا با سرعت خودش با محیط آشنا شود.

۲. تجربه های ناخوشایند در جمع

گاهی یک اتفاق ساده می تواند باعث شود کودک نسبت به موقعیت های اجتماعی محتاط شود. مثلا ممکن است کودک هنگام جواب دادن در کلاس اشتباه کرده باشد و دیگران به او خندیده باشند یا در یک مهمانی به خاطر حرف زدن یا رفتارش مورد تمسخر قرار گرفته باشد.

اگر این تجربه تکرار شود، کودک ممکن است دفعه بعد ترجیح دهد اصلا صحبت نکند تا دوباره در موقعیت مشابه قرار نگیرد. در این شرایط، سرزنش کردن کودک معمولا کمکی نمی کند و بهتر است درباره اتفاقی که افتاده با آرامش با او صحبت شود.

۳. ترس از قضاوت یا مسخره شدن

بعضی کودکان بیشتر از دیگران نگران نظر اطرافیان هستند. ممکن است پاسخ یک سوال را بدانند اما در کلاس دستشان را بالا نبرند، در مهمانی با بچه های دیگر بازی نکنند یا از صحبت کردن جلوی جمع خودداری کنند.

گاهی کودک از اینکه اشتباه کند، صدایش بخندد یا دیگران او را قبول نکنند می ترسد. ایجاد محیطی که در آن اشتباه کردن طبیعی باشد، می تواند به تدریج این ترس را کمتر کند.

۴. اعتماد به نفس پایین

وقتی کودک تصور می کند به اندازه دیگران خوب نیست، ممکن است در موقعیت های اجتماعی هم کمتر خودش را نشان دهد. مثلا اگر فکر کند نمی تواند به خوبی فوتبال بازی کند، نقاشی بکشد یا با دیگران صحبت کند، ممکن است اصلا وارد فعالیت نشود تا مبادا عملکردش با دیگران مقایسه شود.

در این شرایط بهتر است به جای تعریف های کلی، تلاش واقعی کودک را ببینیم. مثلا به جای اینکه فقط بگوییم «تو خیلی خوبی»، می توان گفت «دیدم با اینکه اولش سخت بود، خودت رفتی و با دوستت بازی کردی».

۵. کم بودن فرصت تعامل با همسالان

کودک برای یاد گرفتن مهارت های اجتماعی به تمرین نیاز دارد. کودکی که فرصت کمی برای بازی با همسالان داشته، ممکن است در شروع ارتباط نداند چطور وارد بازی شود، چطور گفتگو را شروع کند یا چطور خواسته اش را به دیگران بگوید.

البته قرار نیست کودک را به یکباره وارد جمع های شلوغ کنیم. بازی با یک کودک آشنا یا حضور در گروه های کوچک می تواند شروع مناسب تری باشد.

۶. شیوه برخورد والدین و مقایسه کردن کودک

گاهی واکنش اطرافیان ناخواسته خجالت کودک را بیشتر می کند. جمله هایی مثل «چرا جواب نمیدی؟»، «ببین دختر خاله ات چقدر راحت حرف میزنه» یا «باز هم خجالت کشیدی؟» ممکن است باعث شود کودک بیشتر روی ضعف خودش تمرکز کند.

حتی معرفی کردن کودک با جمله «بچه من خیلی خجالتیه» هم می تواند به مرور این تصور را در ذهن او ایجاد کند که خجالتی بودن بخشی ثابت از شخصیت اوست. بهتر است به جای برچسب زدن، روی رفتار مشخصی که کودک در حال یاد گرفتن آن است تمرکز کنیم.

در واقع، هدف این نیست که کودک را به زور از حالت خجالتی خارج کنیم. بهتر است شرایطی ایجاد کنیم که کودک کم کم احساس امنیت بیشتری پیدا کند و خودش برای ارتباط گرفتن قدم بردارد. این روند ممکن است برای یک کودک سریع و برای کودک دیگر آهسته تر باشد.

کودک خجالتی و ترسو چه تفاوتی با کودک کمرو دارد؟

خجالتی، کمرو و ترسو بودن همیشه به یک معنی نیستند. ممکن است کودکی در برخورد اول با افراد جدید کم حرف باشد، پشت مادرش بایستد یا برای وارد شدن به بازی کمی زمان بخواهد، اما بعد از مدتی که احساس امنیت کرد، راحت شود و با دیگران ارتباط بگیرد. این رفتار بیشتر به خجالتی بودن یا دیر گرم گرفتن کودک مربوط است و به تنهایی نگران کننده نیست.

اما در یک کودک ترسو، ممکن است ترس فقط به افراد جدید محدود نباشد. برای مثال کودک از رفتن به مهمانی، بازی با بچه ها، مهد کودک یا حتی صحبت کردن در جمع بترسد و به همین دلیل از این موقعیت ها دوری کند. در چنین شرایطی بهتر است فقط به او نگوییم «خجالتی نباش» و سعی کنیم بفهمیم دقیقا چه چیزی باعث ترس او شده است.

اضطراب اجتماعی هم زمانی اهمیت بیشتری پیدا می کند که نگرانی کودک درباره نگاه و قضاوت دیگران شدید و مداوم باشد. مثلا کودک جواب سوال را می داند اما به دلیل ترس از اشتباه کردن جواب نمی دهد، از دوست شدن با همکلاسی ها دوری می کند یا حاضر نیست در فعالیت های گروهی شرکت کند.

بنابراین مهم ترین نکته، شدت و تاثیری است که این رفتار روی زندگی کودک می گذارد. اگر کودک فقط در شروع یک موقعیت جدید خجالت می کشد و بعد از مدتی راحت می شود، معمولا نیاز به نگرانی زیادی نیست. اما اگر ترس و نگرانی باعث شود کودک به طور مداوم از مدرسه، بازی، مهمانی یا ارتباط با دیگران اجتناب کند، بهتر است علت این رفتار با کمک روانشناس کودک یا پزشک بررسی شود.

خجالتی بودن کودک سه ساله طبیعی است؟

بله، خجالتی بودن کودک سه ساله در بعضی موقعیت ها می تواند کاملا طبیعی باشد. در این سن کودک هنوز در حال یاد گرفتن مهارت های ارتباطی است و ممکن است مقابل افراد ناآشنا، در مهمانی یا هنگام ورود به یک محیط جدید مدتی ساکت بماند، پشت والد خود پنهان شود یا برای وارد شدن به بازی زمان بخواهد. معمولا وقتی کودک احساس امنیت بیشتری پیدا می کند، کم کم از حالت خجالت بیرون می آید و ارتباط برقرار می کند.

پس اگر کودک سه ساله شما در خانه راحت صحبت می کند و بازی می کند اما در جمع های ناآشنا ابتدا کم حرف است، لزوما جای نگرانی نیست. بهتر است به جای اینکه از او بخواهید سریع رفتار متفاوتی داشته باشد، فرصت بدهید خودش با محیط و آدم های جدید آشنا شود. البته اگر این خجالت شدید باشد، در بیشتر موقعیت ها تکرار شود یا باعث شود کودک از بازی، مهد کودک و ارتباط با همسالان دوری کند، بهتر است علت آن بررسی شود.

با کودک خجالتی سه ساله چگونه رفتار کنیم؟

در این سن، نوع واکنش والد می تواند روی اعتماد کودک به خودش و دیگران تاثیر زیادی داشته باشد. چند رفتار ساده می تواند به کودک کمک کند بدون فشار، ارتباط گرفتن را تمرین کند:

• کودک را مجبور به سلام کردن یا صحبت کردن نکنید. می توانید خودتان سلام کنید و به او فرصت بدهید اگر آماده بود، همراه شما پاسخ دهد.
• قبل از مهمانی یا مهد درباره اتفاقی که قرار است بیفتد با او صحبت کنید. مثلا بگویید «امروز میریم خونه مادربزرگ و ممکنه چند تا بچه هم اونجا باشن».
• از او انتظار ارتباط طولانی نداشته باشید. برای یک کودک سه ساله، چند دقیقه بازی یا صحبت کردن هم می تواند یک قدم خوب باشد.
• موفقیت های کوچک او را ببینید. اگر خودش به یک کودک نزدیک شد، سلام کرد یا وارد بازی شد، همان تلاش را تشویق کنید.
• از بازی های دو نفره شروع کنید. ارتباط با یک کودک آشنا معمولا برای کودک خجالتی ساده تر از وارد شدن مستقیم به یک گروه شلوغ است.

کودک خجالتی را چطور اجتماعی کنیم؟

برای اجتماعی شدن کودک خجالتی، قرار نیست او را یکباره وارد جمع های شلوغ کنیم یا مجبورش کنیم با همه صحبت کند. معمولا وقتی کودک در موقعیت های کوچک و قابل کنترل احساس امنیت کند، کم کم اعتماد بیشتری پیدا می کند و خودش برای ارتباط گرفتن جلو می رود. بهتر است به جای تمرکز روی اینکه کودک «خجالتی نباشد»، به او کمک کنیم مهارت های اجتماعی را قدم به قدم تمرین کند.

۱. از موقعیت های اجتماعی کوچک شروع کنید

اگر کودک از حضور در جمع می ترسد، بهتر است کار را از یک موقعیت ساده شروع کنید. مثلا ابتدا از او بخواهید به یک نفر سلام کند، بعد چند دقیقه با یک کودک بازی کند و در مرحله بعد در یک گروه کوچک قرار بگیرد. این روند به کودک فرصت می دهد بدون اینکه احساس کند تحت فشار است، تجربه های موفقی به دست بیاورد.

۲. موقعیت های اجتماعی را در خانه تمرین کنید

بعضی رفتارها را می توان قبل از قرار گرفتن کودک در موقعیت واقعی، در خانه تمرین کرد. مثلا با کودک نقش بازی کنید و از او بخواهید خودش را معرفی کند، سلام کند، از دوستش اسباب بازی بخواهد یا برای شروع بازی یک پیشنهاد بدهد.

این تمرین ها قرار نیست کودک را حفظ کار کنند. هدف این است که وقتی با موقعیت واقعی روبرو می شود، بداند چه کاری می تواند انجام دهد و کمتر احساس سردرگمی کند.

۳. کودک را با برچسب «خجالتی» معرفی نکنید

گفتن جمله هایی مثل «بچه من خیلی خجالتیه» در حضور دیگران ممکن است باعث شود کودک کم کم خودش را هم با همین ویژگی تعریف کند. حتی اگر این جمله از روی شوخی گفته شود، ممکن است کودک احساس کند رفتار او ایراد دارد.

اگر کسی از کودک بخواهد با او صحبت کند، لازم نیست قبل از او توضیح بدهید که «خجالتیه و جواب نمیده». بهتر است فرصت بدهید خودش تصمیم بگیرد که چه زمانی و چطور پاسخ دهد.

۴. به جای نتیجه، تلاش کودک را تشویق کنید

ممکن است کودک هنوز نتواند در جمع صحبت کند، اما اگر خودش به سمت یک کودک دیگر رفته یا برای شروع بازی تلاش کرده، همین قدم کوچک ارزشمند است. تشویق باید مشخص و واقعی باشد. مثلا می توانید بگویید «دیدم خودت رفتی کنار بچه ها و بازی رو شروع کردی».

این نوع برخورد به کودک نشان می دهد که تلاش کردن مهم است و قرار نیست فقط وقتی موفق شد یا رفتار کاملا اجتماعی داشت مورد توجه قرار بگیرد.

۵. فعالیت مورد علاقه کودک را پیدا کنید

گاهی شروع ارتباط از طریق فعالیتی که کودک دوست دارد، بسیار راحت تر است. اگر کودک به نقاشی، ساختن کاردستی، فوتبال، بازی های فکری یا هر فعالیت دیگری علاقه دارد، می توان از همان فعالیت برای ایجاد ارتباط با همسالان استفاده کرد.

وقتی کودک در کاری که دوست دارد احساس توانایی می کند، معمولا شروع گفتگو و همکاری با دیگران هم برایش ساده تر می شود.

۶. فرصت بازی با یک یا دو همسال را بیشتر کنید

برای کودک خجالتی، قرار گرفتن مستقیم در یک گروه بزرگ ممکن است سخت باشد. بهتر است ابتدا فرصت بازی با یک کودک آشنا یا نهایتا دو همسال را فراهم کنید. بعد از اینکه کودک در این موقعیت احساس راحتی بیشتری پیدا کرد، می توان تعداد افراد را کم کم بیشتر کرد.

در این مسیر عجله نکنید. ممکن است یک کودک بعد از چند بار تمرین راحت تر وارد جمع شود و کودک دیگری به زمان بیشتری نیاز داشته باشد. چیزی که اهمیت دارد این است که کودک تجربه های اجتماعی مثبت داشته باشد و احساس نکند برای ارتباط گرفتن مجبور است کاری را که از آن می ترسد، یکباره انجام دهد.

کودک خجالتی دکتر هلاکویی چه می گوید؟

در یکی از برنامه های دکتر فرهنگ هلاکویی با عنوان «با خجالتی بودن پسرم چه کنم؟» موضوع خجالتی بودن کودک و نحوه برخورد والدین با آن مطرح شده است. در محتوای مرتبط با دیدگاه های ایشان درباره کودکان نیز بر اهمیت تجربه های اولیه کودک و نحوه ارتباط او با اطرافیان تاکید شده است. بنابراین اگر کودک در جمع های ناآشنا خجالت می کشد، بهتر است به جای سرزنش یا مجبور کردن او به صحبت کردن، شرایطی فراهم شود که به تدریج احساس امنیت بیشتری پیدا کند.

رفتار با کودک خجالتی در مدرسه چگونه باشد؟

مدرسه برای بعضی از کودکان اولین جایی است که باید بدون حضور دائمی والدین با افراد مختلف ارتباط بگیرند. برای همین ممکن است کودک در خانه کاملا راحت باشد اما در مدرسه کمتر حرف بزند، در فعالیت های گروهی شرکت نکند یا برای دوست پیدا کردن مشکل داشته باشد. این رفتار به این معنی نیست که کودک توانایی برقراری ارتباط ندارد. گاهی فقط به زمان و حمایت بیشتری نیاز دارد تا در محیط مدرسه احساس امنیت کند.

بچه خجالتی در مدرسه چه مشکلاتی ممکن است داشته باشد؟

کودک خجالتی ممکن است در شروع مدرسه یا حتی بعد از گذشت مدتی با بعضی از این موقعیت ها روبرو شود:

1. سخت تر دوست پیدا کردن و شروع گفتگو با همکلاسی ها
2. جواب ندادن در کلاس، حتی وقتی پاسخ سوال را می داند
3. نرفتن سمت بازی ها و فعالیت های گروهی
4. ترس از صحبت کردن جلوی دانش آموزان دیگر
5. وابستگی بیشتر به یک دوست، معلم یا مربی که در کنار او احساس امنیت می کند

این رفتارها زمانی اهمیت بیشتری پیدا می کنند که کودک به دلیل خجالت، فرصت یادگیری، بازی و ارتباط با دیگران را از دست بدهد. برای مثال ممکن است دانش آموز جواب سوال را بداند اما آنقدر از اشتباه کردن یا واکنش بچه های دیگر بترسد که هیچ وقت دستش را بالا نبرد.

والدین و مربی چه کارهایی می توانند انجام دهند؟

والدین و مربی بهتر است با هم مشخص کنند کودک در چه موقعیت هایی بیشتر خجالت می کشد. بعد، ارتباط را از جمع های کوچک و فعالیت های دونفره شروع کنند و بدون آمادگی، کودک را جلوی دیگران قرار ندهند.

همچنین باید احتمال مسخره شدن یا زورگویی در مدرسه را جدی گرفت. اگر کودک ناگهان از مدرسه، بازی یا ارتباط با همکلاسی ها دوری می کند، بهتر است علت آن بررسی شود.

در خانه هم به جای پرسش و سرزنش، فرصت بدهید کودک با آرامش درباره تجربه هایش صحبت کند. هدف، مجبور کردن کودک به اجتماعی شدن نیست، بلکه کمک به او برای احساس امنیت و پیدا کردن اعتماد به نفس در ارتباط با دیگران است.

کودکان خجالتی در پیش دبستانی چگونه حمایت شوند؟

مربی در حمایت از کودکان خجالتی در پیش دبستانی نقش مهمی دارد. بهتر است کودک برای صحبت کردن یا وارد شدن به جمع تحت فشار قرار نگیرد و فرصت داشته باشد ارتباط را از فعالیت های ساده تر شروع کند.

فعالیت های دونفره، گروه های کوچک، بازی نقش آفرینی، قصه گویی، نمایش و کارهای هنری می توانند شروع خوبی برای مشارکت کودک باشند. مربی می تواند ابتدا کودک را در کنار یک دوست یا گروه کوچک قرار دهد و به تدریج فرصت بیشتری برای حضور در جمع فراهم کند.

چه زمانی خجالت کودک نیاز به بررسی تخصصی دارد؟

خجالتی بودن در کودکان همیشه نیاز به درمان ندارد. اما اگر خجالت شدید و مداوم باشد و روی مدرسه، روابط یا فعالیت های روزمره کودک اثر بگذارد، بهتر است با روانشناس کودک یا پزشک مشورت شود.

مواردی که نیاز به توجه بیشتری دارند:

• کودک از رفتن به مدرسه یا مهد خودداری می کند.
• نمی تواند در موقعیت های عادی با دیگران ارتباط برقرار کند.
• به دلیل خجالت، از جمع فاصله می گیرد و منزوی می شود.
• در موقعیت های اجتماعی اضطراب شدید نشان می دهد.
• عملکرد تحصیلی یا روابط او تحت تاثیر قرار گرفته است.
• به دلیل ترس از قضاوت یا مسخره شدن، بیشتر موقعیت های اجتماعی را کنار می گذارد.

روش های درمان خجالت در کودکان چیست؟

روش های درمان خجالت در کودکان به علت و شدت آن بستگی دارد. اگر خجالت شدید باشد یا با اضطراب و اختلال در مدرسه و روابط کودک همراه شود، روانشناس کودک می تواند شرایط را دقیق تر بررسی کند و روش مناسب را پیشنهاد دهد.

نقش والدین در روند درمان

والدین با کاهش فشار، مقایسه نکردن و ایجاد فرصت های کوچک برای ارتباط می توانند به کودک کمک کنند.

نقش مربی و محیط آموزشی

مربی بهتر است کودک را به تدریج وارد فعالیت های گروهی کند و از قرار دادن ناگهانی او در مرکز توجه خودداری کند.

اگر با کودکان در مهد کودک کار می کنید، آشنایی با رفتارهای اجتماعی و نحوه برخورد با کودک خجالتی می تواند به مهارت حرفه ای شما کمک کند. در آکادمی سلامت اول، دوره مربیگری مهد کودک برای آشنایی با مهارت های مورد نیاز مربیان ارائه شده است.

سوالات متداول

علت خجالتی بودن کودکان چیست؟

ویژگی های شخصیتی، تجربه های اجتماعی، ترس از قضاوت، اعتماد به نفس پایین و بعضی تجربه های ناخوشایند می توانند در خجالتی بودن کودک نقش داشته باشند.

خجالتی بودن کودک سه ساله طبیعی است؟

در بسیاری از کودکان، خجالت در محیط های جدید و مقابل افراد ناآشنا طبیعی است و کودک ممکن است برای برقراری ارتباط به زمان نیاز داشته باشد.

کودک خجالتی را چطور اجتماعی کنیم؟

بهتر است از موقعیت های اجتماعی کوچک شروع کنید، در خانه تمرین کنید و کودک را برای صحبت کردن یا حضور در جمع تحت فشار نگذارید.

با بچه خجالتی در مدرسه چگونه رفتار کنیم؟

بهتر است والدین و مربی از برچسب زدن و مجبور کردن کودک به صحبت کردن خودداری کنند و فرصت های تدریجی برای ارتباط با همسالان در اختیار او قرار دهند.

چه زمانی برای خجالتی بودن کودک باید به روانشناس مراجعه کرد؟

اگر خجالت شدید و مداوم باشد و باعث اختلال در مدرسه، دوستی ها، بازی یا فعالیت های روزمره کودک شود، ارزیابی تخصصی می تواند کمک کننده باشد.